بازمانده ای از سالهای دور

از عرش صدای ربّنا می آید
آوای خوش خدا خدا می آید
فریاد که درهای بهشت باز کنید
مهمان خدا سوی خدا می آید

Chat ba Khoda

گفتم: چقدر احساس تنهایی می‌كنم

گفتم: تو همیشه نزدیكی؛ من دورم... كاش می‌شد بهت نزدیك شم

گفتم: این هم توفیق می‌خواهد!

گفتم: معلومه كه دوست دارم منو ببخشی

گفتم: با این همه گناه... آخه چیكار می‌تونم بكنم؟    

گفتم: دیگه روی توبه ندارم

گفتم: با این همه گناه، برای كدوم گناهم توبه كنم؟ 

گفتم: یعنی بازم بیام؟ بازم منو می‌بخشی؟

گفتم: نمی‌دونم چرا همیشه در مقابل این كلامت كم میارم! آتیشم می‌زنه؛ ذوبم می‌كنه؛ عاشق می‌شم! ...  توبه می‌كنم

ناخواسته گفتم: الهی و ربی من لی غیرك    

گفتم: در برابر این همه مهربونیت چیكار می‌تونم بكنم؟

با خودم گفتم: خدا... خالق هستی... با فرشته‌هاش... به ما درود بفرستن تا آدم بشیم؟! ... ... ...

روزی  رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرموند : ای مردم بدرستی که رو کرده است بسوی شما ماه برکت و رحمت و آمرزش، ماهی است که نزد خدا بهترین ماه ها است و روزهایش بهترین روزها و شبهایش بهترین شبها است و ساعاتش بهترین ساعت هاست و آن ماهی است که خوانده اند شما را در آن بسوی ضیافت خدا و گردیده اید در آن از اهل کرامت خدا، نفسهای شما در آن ثواب تسبیح کردن خداوند دارد و خوابیدن شما ثواب عبادت دارد و عملهای شما در آن مقبول است و دعاهای شما در ان مستجاب است. بد عاقبت کسی است که محروم گردد از آمرزش خدا در این ماه عظیم و یاد کنید به گرسنگی و تشنگیتان در این ماه تشنگی و گرسنگی روز قیامت را و تصدق کنید بر فقیران و مسکینان خود و تعظیم نمایید پیران خود را و رحم کنید کودکان خود را و نوازش نمایید خویشان خود را و نگاه دارید زبانهای خود را از آنچه نباید گفت و بپوشانید دیده های خود را از آنچه حلال نیست  شما را از نظر کردن به آن بسوی آن و بازدارید گوشهای خود را از آنچه حلال نیست شما را شنیدن آن و مهربانی کنید با یتیمان مردم تا مهربانی کنند بعد از شما با یتیمان شما و بازگشت کنید بسوی خدا از گناهان خود و بلند کنید دستهای خود را به دعا در اوقات نمازهای خود زیرا که وقت نماز بهترین ساعتها ست .نظر می کند حق تعالی در این اوقات به رحمت خود بسوی بندگانش و جواب می گوید ایشان را هرگاه او را مناجات کنند.

در روز قیامت ای مردم هر که از شما افطار دهد روزه دار مومنی را در این ماه از برای او خواهد بود نزد خدا ثواب  آزاد کردن بنده ای و آمرزش گناهان گذشته پس بعضی از اصحاب گفتند یا رسول الله همه ی ما قدرت بر آن نداریم. حضرت فرمود بپرهیزید ازآتش جهنم با افطار نمودن روزه داران اگر چه به اندازه نصف دانه خرما باشد و اگر چه به یک شربت آبی باشد بدرستیکه خدا این ثواب را می دهد کسی را که چنین کند اگر قادر به زیاده از این نباشد.

ای مردم هر که اخلاق خود را در این ماه نیکو گرداند از صراط آسان بگذرد در روزی که قدمها بر آن لغزد.

در این ماه درهای آسمان و درهای بهشت و رحمت گشوده می شود و درهای جهنم بسته می شود و درآن ( این ماه ) شبی است که عبادت درآن بهتر است از عبادت هزار ماه، پس تامل فرما که چگونه خواهی بود درشب و روز خود و چگونه نگاه می داری اعضا و جوارح خود از معصیت های پروردگار خود و مبادا شبها درخواب باشی  وروزها غافل از یاد خدا همانا درخبر است که در آخر هر روز از روزه های ماه رمضان دروقت افطار حق تعالی هزار هزار کس را از آتش جهنم آزاد می کند....

باز هم سلام ضمن آرزوی قبولی طاعات و عبادات همه عزیزان متن زیر را یکی از دوستان فرستاده بود دیدم زیباست و البته مرتبط با ماه رمضان آنرا اینجا گذاشتم ( البته قبلا این متن را خوانده بودم ) امیدوارم قبول طبع دوستان قرار بگیرد...............

خطبه پيامبر(ص) در روز آخر شعبان

سلمان فارسى رحمه الله فرمود: «خطبنا رسول الله صلى الله عليه و آله فى آخر يوم من شعبان، فقال يا ايها الناس قد اظلكم شهر عظيم مبارك، شهر فيه ليلة خير من الف شهر، جعل الله صيامه فريضة و قيام ليله تطوعا، من تقرب فيه بنافلة من الخير كان كمن ادى فريضة فيما سواه، و هو شهر الصبر، و الصبر ثوابه، الجنه، و شهر المواسات و شهر يزاد فى رزق المؤمن، و شهر اوله رحمة،و اوسطه مغفرة، و آخره عتق من النار، و هو للمؤمن غنم و للمنافق غرم‏» ⁽¹⁾  

ماه رمضان براى مؤمن سود و براى منافق خسران است                                جناب سلمان فرموده اند: در روز آخر شعبان پيامبر(صلى الله عليه و آله) براى ما خطبه‏اى در فضيلت ماه رمضان قرائت فرمود: و در خطاب خويش به ما فرمود: اى مردم براستى سايه افكنده بر سر شما ماه بزرگ مباركى، ماهى كه در او شبى است كه از هزار ماه بهتر است، كه خداوند روزه‏اش را فرض و واجب نموده، و به پا داشتن عبادات شبش را به طور استحباب مقرر فرموده است، كسى كه تقرب بجويد به خداوند،به انجام نافله خيرى، مثل آن است كه در غير ماه رمضان فريضه‏اى انجام داده باشد، و اين ماه ماه صبر است، و صبر هم اجر و ثوابش بهشت است. و ماه روزه، ماه مواسات و برابرى است، و ماهى است، كه رزق مؤمن در او زياد مى‏گردد، و ماهى است كه اولش رحمت و وسطش مغفرت و آمرزش، و آخرش آزادى از آتش جهنم است، و اين ماه براى مؤمن بهره و منفعت است، و براى منافق خسارت و ضرر.

در زبان عربی هر چیزی که بر وزن فعلان باشد در بطن خود یک شدت و شاید به یک معنا سختی به همراه دارد مانند هیجان و ضربان و غلیان و ... یکی از این اسمها رمضان است رمضان از رمض به معنای گناه سوزی گرفته شده است و ماهی است که باید گناهان را سوزاند یعنی همان اعمالی که با روح خدایی انسان در تضاد بوده و وجدان را ناراحت میکند و مانع رسیدن به کمال و از همه اینها مهمتر سدی در برابر بالاترین مرتبه وجودی که دلیل خلقت انسان است و رسیدن به قرب خداوندی می باشد است در روایت چنین وارد شده که نگویید رمضان آمد بلکه بگویید ماه رمضان که رمضان اسمی از اسماء مبارک خداوندی است و باید آن را با احترام نام برد ... میهمانی رفتن مقدمه میخواهد و لباس نو پوشیدن و نظافت کردن و بررسی اینکه چیزی فراموش شده یانه؟ و این ماه که بر ما رو میکند ماه میهمانی خداوند است باید ببینیم که مهیای این میهمانی هستیم یا خیر؟ رجب و شعبان مقدمه رمضان هستند همانگونه که در قران و بلکه ادعیه و روایات وارد شده این سه واژه پشت سر هم می آیند صلوات و رحمت و مغفرت ... اولءک علیهم صلواه و رحمه و مغفره ... همه عبادات با اینکه از سر وجوب است اما عند الله اجر و پاداش دارد و برای هر کدام از آنها جزایی در نظر گرفته شده است ولی تنها عبادتی که خداوند آن را برای خودش دانسته است پاداش آن راخودش میدهد و یا اینکه پاداش روزه را بالاتر از بهشت قرار داده روزه است پیامبر اعظم صلی الله علیه و آله وسلم می فرمایند که خداوند متعال فرمودند : الصوم لی و انا اجزی به ... که میتوان آن را دوگونه معنا کرد یکی اینکه : روزه برای من است و خودم پاداشش را میدهم و دیگری اینکه : روزه برای من است و پاداش آن خود من هستم .... امید است با زمینه قبلی و آمادگی کامل به این ماه وارد  و با مغفرت خاصه خداوند از آن خارج شویم بهترین دعا در این ماه دعا برای فرج حضرت است که یکی از نشانه های ظهور در این ماه به وقوع خواهد پیوست ... التماس دعا و ماه رمضان مبارک باد........

 مممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممم

سال گشت شهیدان مظلوم ۱۷ شهریور(جمعه سیاه ) گرامی باد

کککککککککککککککککککککککککککککککککککککککککککککککککککککککککککککککککککک

این نوشته را از طریق میل یکی از دوستان عزیزم  برایم فرستاده اند دیدم زیباست گفتم اینجا بگذارم شما هم ببینید ...

نامه ای از خدا

امروز صبح که از خواب بیدار شدی، نگاهت می کردم؛
و امیدوار بودم که با من حرف بزنی، حتی برای چند کلمه،
نظرم را بپرسی یا برای اتفاق خوبی که دیروز در زندگی ات افتاد،از من تشکر کنی.

اما متوجه شدم که خیلی مشغولی، مشغول انتخاب لباسی که می خواستی بپوشی.
وقتی داشتی این طرف و آن طرف می دویدی تا حاضر شوی
فکر می کردم چند دقیقه ای وقت داری که بایستی و به من بگویی: سلام؛
اما تو خیلی مشغول بودی.

یک بار مجبور شدی منتظر بشوی و برای مدت یک ربع کاری نداشتی
جز آنکه روی یک صندلی بنشینی.

بعد دیدمت که از جا پریدی. خیال کردم می خواهی با من صحبت کنی ؛
اما به طرف تلفن دویدی
و در عوض به دوستت تلفن کردی تا از آخرین شایعات با خبر شوی.

تمام روز با صبوری منتظر بودم.


با اونهمه کارهای مختلف گمان می کنم که اصلاً وقت نداشتی با من حرف بزنی.
متوجه شدم قبل از نهار هی دور و برت را نگاه می کنی ،
شاید چون خجالت می کشیدی که با من حرف بزنی ،
سرت را به سوی من خم نکردی.

تو به خانه رفتی و به نظر می رسید که هنوز خیلی کارها برای انجام دادن داری.
بعد از انجام دادن چند کار، تلویزیون را روشن کردی.
نمی دانم تلویزیون را دوست داری یا نه؟
در آن چیزهای زیادی نشان می دهند و تو هر روز مدت زیادی از روزت را جلوی آن می گذرانی؛
در حالی که درباره هیچ چیز فکر نمی کنی و فقط از برنامه هایش لذت می بری...

باز هم صبورانه انتظارت را کشیدم
و تو در حالی که تلویزیون را نگاه می کردی، شام خوردی؛
و باز هم با من صحبت نکردی. موقع خواب...،فکر می کنم خیلی خسته بودی.
بعد از آن که به اعضای خونوادت شب به خیر گفتی ، به رختخواب رفتی
و فوراً به خواب رفتی .

..... اشکالی ندارد.


احتمالاً متوجه نشدی که من همیشه در کنارت و برای کمک به تو آماده ام.
من صبورم،بیش از آنچه تو فکرش را می کنی.
حتی دلم می خواهد یادت بدهم که تو چطور با دیگران صبور باشی.

من آنقدر دوستت دارم که هر روز منتظرت هستم.
منتظر یک سر تکان دادن، دعا، فکر، یا گوشه ای از قلبت که متشکر باشد.
خیلی سخت است که یک مکالمه یک طرفه داشته باشی.
خوب،من باز هم منتظرت هستم؛
سراسر پر از عشق تو...
به امید آنکه شاید امروز کمی هم به من وقت بدهی.

آیا وقت داری که این را برای فرد دیگری هم بفرستی؟
اگر نه، عیبی ندارد، می فهمم و هنوز هم دوستت دارم. روز خوبی داشته باشی...
...............................................

گر بشکافی کنون خاک شهیدان عشق

آید از آن کشتگان زمزمه دوست دوست

اواخر فروردین ۱۳۶۰ یادم می آید جمعه هم بود همه بچه های گروهان ۴ گردان ۹ در طبقه آخر یکی از ساختمانهای پادگان ابوذر مستقر بودیم موقع نهار شد و من سهمیه نهار اتاقمان را گرفتم اما خبری از حسین علی نبود تمام ساختمان را گشتم اما او را پیدا نکردم نمیدانم چه شد که به سمت یکی از بالکنهای ساختمان رفتم و او را ر حالی که گوشه ای نشسته بود و یک ورق کاغذ و خود کاری در دست داشت دیدم... فهمیدم مشغول نوشتن وصیت نامه است و به محض دیدن من کاغذ را پنهان کرد و رنگش مثل همیشه از حیایی که با خود همراه داشت سرخ سرخ شد منهم شروع کردم با او شوخی کردن... گفتم حسین علی دوست داری شهید شوی؟ بدون اینکه سرش را بالا بیاورد و به من نگاه کند گفت آری در حالی که میخندیدم به او گفتم دوست داری تیر بخوری؟ خیلی جدی گفت نه. گفتم ترکش ؟ باز هم محکم گفت نه ... بحث خیلی جدی شد تمام فرضهایی که متصور بود کسی در میدان جنگ شهید شود را پیش کشیدم اما او باز هم خیلی جدی گفت نه... گفتم حسین علی تو عقلت کم است هم خدا را میخواهی و هم خرما را و در حالی که از جای خود بر میخواست و خاکهای روی لباس سربازیش را از خود می زدود تنها لبخندی زد و  نیم نگاهی کرد وچیزی نگفت... با هم به اتاق برگشتیم و نهار خوردیم روز اول اردیبهشت عملیاتی در منطقه سرپل ذهاب بر روی ارتفاعات بازی دراز شروع شد نبرد بسیار سنگینی بود خداوند شهید وزوایی را رحمت کند فرمانده گردان ما او بود... درست ۸ روز بعد حسین علی امامی در ارتفاع ۱۱۵۰ متری شهید شد جالب است که او نه تیر خورده بود و نه ترکش و نه هیچکدام از فرضهایی که من مطرح کرده بودم ... موج انفجار خمپاره سر او را گرفته  و او به لقاء الله پیوسته بود پیکر مطهر او ۱۵ ماه بر بالای همان ارتفاع ماند و در نیمه مرداد ۱۳۶۱ در بهشت زهرا (س) در قطعه ۲۶ به خاک سپرده شد او دانشجوی سال اول شیمی دانشگاه امیر کبیر بود راهش پر رهرو  و مستدام باد

 وووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووو

سال ۱۳۶۰ چنین روزی بود(یازدهم شهریورساعت ۷.۵۰ دقیقه صبح ) که در زیر قله ۱۱۰۰ صخره ای بازی دراز در جبهه  سر پل ذهاب خمپاره ای نیزدیک ما خورد.....  علی حاج مرزا حسین یزدی که ۵ یا ۶ روز بعد به مقام والای شهادت رسید فقط ۱۰ ثانیه قبلش جایش را با من عوض کرده بود و تنها  نیم متر...... و تقدیر چنین شد که او شهید شد و من ماندم و شاید صحیح چنین باشد که او ماند و ما رفتیم یعنی زمان ما را برد همان روزی که اگر دکتر کنار من نبود من نیز آسمانی میشدم اما افسوس......

 وووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووو

سال ۱۳۶۰  دهم دیماه .فکر میکنم دوشنبه بود نیاز داشتم که آن روز نمونم سر پست. مسول گروهان ما قبول نمیکرد مرخصی بده چون میگفت نیروی جانشین نداریم اما چون اصرار من را دید گفت برو گروهان دو ببین کی قبول میکنه یک روز جای تو بمونه  تقریبا هیچکس قبول نکرد چون همه کار داشتند و میدونستم که راست میگن داشتم از آسایشگاه میومدم بیرون یک نفر دست روی شونه من گذاشت و گفت من جای تو میمونم .. منهم رفتم پیش مسول گروهان و موضوع را گفتم و اسم ایشون را دادم............  رحیم یار احمدی  .... کارم را دوشنبه انجام دادم و سه شنبه رفتم سر پست که باید جای رحیم میموندم وقتی رسیدم قرارگاه روی تخت خوابیده بود داشت کتاب میخواند یادمه کتابی از شهید دستغیب بود. وقتی من را دید تعجب کرد گفت چرا اومدی ؟ امروز که روز تو نیست و گفتم مطابق قرارمون اومدم لبخندی زد و گفت من بخاطر خودت ایستادم نه برای اینکه جای من بمونی .. باور نمیکردم چون نه سابقه قبلی باهاش داشتم و نه من را میشناخت ... بزور من را بیرون کرد و گفت برو خونه... منهم خوشحال برگشتم دیگه رحیم را ندیدم تا سال بعد ۱۸ اردیبهشت ۱۳۶۱ جبهه شلمچه ساعت ۴ صبح ... عراقیها پاتک کردند آتش سنگینی می ریختند نفر برشون داشت از شکاف خاکریز میومد داخل و بچه ها را هدف تیربارش گرفته بود راننده بولدوزی با شجاعت داشت یک خاک ریز میزد تا نفر بر نتونه نیروها را دور بزنه و از کنار هدف قرار بده رگبار تبرهای دشمن همراه با توپهای زمانی ( توپهایی که زمان بندی داره و روی هوا نزدیک زمین می ترکه و در اصطلاح دفاعی نداره ) شب را مثل روز روشن کرده بود صدای عبور گلوله ها را که از بالای خاکریز رد میشدند و بسیار نزدیک بود حس میکردیم .فرمانده گروهانمان آرپی جی زن خواست و من دیدم فردی بدون توجه به رگبار گلوله ها بالای خاکریز رفت با خونسردی کامل نشانه گیری کرد و شلیک کرد آرپی جی را از شدت ناراحتی بر زمین زد چون معلوم بود تیرش به هدف نخورده دوباره دولا شد و آرپی جی را برداشت و پایین امد تا گلوله گذاری کرده و برگردد ... من چند لحظه بعد مجروح شدم و به عقب منتقل شدم ...بقیه تصویر را ندیدم دو روز بعد ایشان با تقریبا همه بچه های گردان ۹ که دیگر به گردان قدر معروف شده بود در همان جبهه به درجه رفیع شهادت نایل امد او نیز چون دیگر دوستانم مزارش در قطعه ۲۶ بهشت زهرا است (اگرچه تعدادی نیز در قطعات دیگر مخصوصا ۲۴ هستند ) روحش شاد و راهش پر رهرو باد بلکه روحشان شاد و راهشان پر رهرو باد

ووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووو

نام کوچکش محسن بود ... محسن حاجی بابا فرمانده جبهه سرپل ذهاب . بسیار دلاور و جسور در موردش این حرف بود که دعای کمیل و زیارت عاشورا و دعای توسل را ازحفظ است تا جایی که من میشناختمش بسیار کم حرف اما پرتوان بود گویی انرژی این انسان پایان ناپذیر است ... یک روز رفته بود با یقلبی در صف غذای عراقیها و غذا گرفته بود این کار را چنیدن بار تکرار کرده بود یک بار مسوول غذای عراقیها شک میکنه ( یک سری از آنها که اهل کردستان عراق بودند فارسی نیز بلد بودند ) به فارسی از او می پرسد بازم بریزم یا کافیه ؟ و او به فارسی جواب داده بود نه ممنونم کافیه... فریاد عراقی در اومده بود که این ایرانیه و این بنده خدا به یک مصیبتی از آن میدان جانش را بدر برده بود... یک بار که باز هم شناخته میشه و فرار میکنه چون بهش نمی رسند با موشک ضد تانک او را زدند ... نیمی از بدنش در جبهه جا ماند و بقیه پیکر او در همان قطعه 26 دفن است....روحش شاد

ووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووو

معروف به سبزه بین بود فکر میکنم حمید سبزه بین. مسوول منطقه سراب گر م در جبهه سرپل ذهاب... عشق تور استتار داشت همیشه روی سرش یک کلاه جنگی داست که روش چندین تو استتار کشیده بود نزدیکای غروب اومد رو تپه ای که ما روش سنگر داشتیم گفت اگر صبح دیدید که یکی داره میاد و سوت میزنه بهش شلیک نکنید منم... دم دمای غروب شیفت نگهبانی من بود دیدم که از روستای سراب گرم یکی داره به سمت بازی دراز میره از شکل و هیبتش فهمیدم سبزه بینه..توی تاریکیها گم شد ... نگهبانی بعدی من ساعت 4تا 6 صبح بود هوا داشت به آرامی روشن میشد دیدم یکی داره از دور سوت میزنه و میاد فهمیدم خودشه ... نگاهم روی این سیاهی مات مونده بود برای اینکه هیبت رفتنش با شکل اومدنش خیلی فرق داشت موقع رفتن یک آدم با دستهای خالی بود اما معلوم بود که دستهاش پر است چون هر دو دستش بالا و به سمت شونه هاش بود وقتی نزدیک شد کمی هوا روشن تر شده بود روی شونه راستش یک گونی بود و روی شونه چپش یک تیربار معلوم بود که رفته از سنگر عراقیها آورده وقتی به دوستم که اومد پست را تحویل بگیره سبزه بین را نشون دادم خندید و گفت تقریبا کار هر دو سه روز یکدفعه اش همینه ... مگه از کنسروهای عراقی تا حالا نخوردی؟...... انصافا راست میگفت کنسروهای آنها جدا خوشمزه بود ............ بعدها در عمیلیات دوم بازی دراز در شهریور 1360 به درجه رفیع شهادت نایل امد ... روحش شاد

روزی که وبلاگ ساختم خیال می کردم که شاید حرفی برای گفتن داشته باشم اوایل تصورم بر این بود که شاید بتوانم حرفهایی تاثیر گذار داشته باشم و یا شاید دوستانی که با هم تعاملی فکری داشته باشیم شاید کسی منتظر باشد شاید کسی  دلشوره حضورت  را داشته باشد شاید چشم انتظاری برایت باشد اما اینگونه نبود تا نروی نمی آیند تا تعریف نکنی خوششان نمی آید جالبتر اینکه هر کجا ایراد گرفتم که یقینا اصولی هم بود یا نیامدند و یا تلافی کردند گویا میدان جنگ است ... احساسم این بود می شود حرفهای فرو خورده سالها را بیان کرد و هزاران شاید دیگر اما در این میان تنها یک نفر آری تنها یک نفر بود که گفت حرفهایت را می شنوم و او هم .... اشتیاقم برای نوشتن فروکش کرد و حرفهایم کماکان در گلوگاه گره خورد و باز هم همان مرتضی بود و همان ... فردا شب شب قدر است آری شب قدر درست دانستید شاید همه اینها برای این است که قدر قدر خویش را ندانسته ام تنها دو کلمه میگویم التماس دعا .... از اعمال فردا شب خواندن زیارت عاشورا و دعای کمیل است اگر توفیقی دست داد و زائر بودید کسی این گوشه سخت محتاج دعای شماست ...  البته بعد از دعا برای همه نیکان این بد را هم یاد کنید...دعا کنید که خویش را بیابم تردیدم را کنار بگذارم ...و از همه مهمتر اینکه به راه بیایم و اینگونه که هستم دنیا را ترک نکنم ....... شب قدرتان پر از قدر که کسی قدر شب قدر را می داند که قدر قدر خویش را بداند ...

 یا علی و عیدتان مبارک

ووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووو

ای گل شکفته شو که به یاد تو کرده ایم  

                                                    آن گریه ها که ابر بهاری نکرده است

كي رفته اي ز دل كه تمنا كنم تو را؟
كي بوده اي نهفته كه پيدا كنم تو را؟

غيبت نكرده اي كه شوَم طالب حضور
پنهان نگشته اي كه هويدا كنم تو را

با صد هزار جلوه برون آمدي كه من
با صد هزار ديده تماشا كنم تو را

چشم به صد مجاهده آيينه ساز شد
تا من به يك مشاهده شيدا كنم تو را

بالاي خود در آينـﮥ چشم من ببين
تا با خبر ز عالم بالا كنم تو را

مستانه كاش در حرم و دير بگذري
تا قبله گاه مؤمن و ترسا كنم تو را

خواهم شبي نقاب ز رويت برافكنم
خورشيد كعبه، ماه كليسا كنم تو را

گر افتد آن دو زلف چليپا به چنگ من
چندين هزار سلسله در پا كنم تو را

طوبي و سدره گر به قيامت به من دهند
يكجا فداي قامت رعنا كنم تو را

زيبا شود به كارگِه عشق كار من
هر گه نظر به صورت زيبا كنم تو را

رسواي عالمي شدم از شور عاشقي
ترسم خدا نخواسته رسوا كنم تو را

شعر از فروغی بسطامی

جز دل که گیرد جای من جز من که گیرد جای دل؟

گر دل بمیرد وای من  گر من بمیرم وای دل

ای آه شبرو کیستی؟ دود دل من نیستی؟

گر نیستی پس چیستی؟ ای همدم شبهای دل

خورشید با این تاب و تب آهی است جانسوزم به لب

آه  ستاره  آّه شب   آّه   سحر پیمای دل

صبح است در لبخند او با نغمه دلبند او

لعل سحر پیوند او مهر جهان آرای دل

خیزد جدا از لعل وی ناله ز هر بندم چو نی

جان می تراود همچو  می از چشم می پالای دل

می جوشد م از دل برون با  آه اشکی لاله گون

اشکی نه   آهی نه  که خون می جوشد از مینای دل

شب میخرامد بی طرب دل می تپد با تاب و تب

اینک نوای پای شب آنک   نوای   پای  دل

                                        ( مرحوم استاد مهرداد اوستا )